Yazarak sağalmak

Dünkü kitap kulübü toplantısında, okuduğumuz kitaba dair izlenimlerimi paylaşırken dedim ki, bu adam (Cesare Pavese-Yalnız Kadınlar Arasında) kendini sağaltmak için yazmış, ben de blog yazılarımı bastırsam böyle bir kitap oluşabilir. Kabul ediyorum, biraz harcadım kitabı. Kitabın yazıldığı yıl olun 1949'da tabii ne blog var ne de Dizüstü Edebiyat. Adam da hezeyanlarını kadınların ağzından yazıp, intihara giden yolunu çizmiş. Yazmış ama sağaltamamış kendini. 

Ben (belki herkes de öyle) tabii her satırı kendimden bir şey arayarak okuyorum. Kitabı son iki üç günde okudum ve son iki üç gündür de huysuzum (bir sebebi yok, gelip giden huysuzluk krizleri yoğun sadece). Toplantılarda çok sık duyduğumuz bir şeydir, "kötü bir dönemime denk geldi, kafamı veremedim, sıkıntıyla okudum vs vs". Ben öyle demedim. Ama sonradan düşündüm.

Takip ettiğim ve çok sevdiğim bloglarda son zamanlarda yazılar azaldı. Buna açıklama olarak da blog yazarlarından bir kaç kez şu şekilde yorumlar okudum; 'bunalımda ve kafam karışıkken daha çok yazıyordum, şimdi huzurlu ve rahatım, hiç yazmıyorum'.
Son yazımdan bu yana bir ay geçmiş. Hayat yolunda aslında. Düzgün beslenebildiğim, iyi uyuyabilidiğim, sporumu düzenli yapabildiğim zaman mutluyum. Başka bir atraksiyon yok. Yollarda müzik dinleyip dans ettiğim zamanlar oluyor. Bir şey okuyup, yazıp kendi kendime gülümsediğim zamanlar oluyor. Canımı sıkan bir dert var diyemem. Çok güzel bir haber de veremiyorum ama size :)
Hayat devam ediyor yani, arada bir sürü yazı planlıyorum kafamda, yazılamayınca tadı kaçıyor, günü geçiyor.
Ruh hali-yazı-ruh hali arasındaki döngü ile ilgili kitabın düşündürdükleri ve benim yaşadıklarım bu şekilde yani, paylaşmak istedim...