Uyumsuzuz dedi...

Pazar akşamı sevgilimin yanından döndüm, beni havaalanına bırakırken kemiklerimi kıracak kadar sarıldı. Sonra gel bir daha sarılayım, bir daha öpeyim dedi. Ben hiç bir şey anlamadım. Sonra dün akşam bana 10 sayfa yazı yazmış. Özeti, ben sana, senin bana verdiğin değerin 10da birini vermiyorum, sana aşık değilim, senin kadar sevmiyorum ama bu bir ayrılık yazısı değil, ayrılmak istesem konuşurdum. Falan filan. Çok deli üzüldüm tabii bu duruma. 

Olayı ona verdiğim günlük tetiklemiş. Ona vermek için bir defter yazıyordum ben. Onu okuyup dağılmış, onu bu kadar sevdiğimin, aramızdaki hislerin bu kadar dengesiz olduğunun farkında değilmiş okuyana kadar. Sonra dağılmış, kafası karışmış. Ama devam edelimmiş. İçindeki bencil çocuk ondan kopamamamı diliyormuş.

Kafamda uçuşan bir milyon düşünce var, onları aralayıp da ne hissettiğimi görmeye çalışacağım ama henüz yapamıyorum. yazdıklarını 9 kişiye gönderdim, bunlardan ikisi psikolog. Bağlanma problemi var dediler. 

Başkaları unut gitsin dedi.

Ergen ve 16 yaşında dediler.

Terapi görmesi gerek dediler.

Ya ben ne dedim ? Ne olacak o kadar param yokken aldığım bütün uçak biletleri, onda kalan eşyalarım, birlikte yaptığımız planlar...

Yerin dibine giren özgüvenim...

Peki ya ben ne hissettim ? Acı aradan çekilirse inşallah göreceğim...

Olmadı mı olmuyor, 100 mutlu gün burada bitti. Bundan sonra birisi beni 'şaşım' diye severse çok fena döveceğim...