Bazı şeyleri, bazı hikayeleri ağzımda sakız gibi uzatıp, şekil değiştirse de bir şekilde enerji alanımda tutup, bu yüzden kendime kızma huyum var. Oysa ki madem elimde olmadan bunu yapıyorum, bari kendime şiddet uygulamasam değil mi ? Hı hı, güzel olurdu...
Ama şu an değil, bence benim burdaki dersim de olanı olduğu gibi kabul edip, yola -şiddetsiz- devam etmek. Ve hatta her tür şiddetten uzak.
Onunla iletişim kurduğum, hatta saatlerce sohbet ettiğim de oluyor hala, küsüp iletişimi kestiğim de. Bir normalleştiremedim iletişimi.
Şu an o, benim çok önemsediğim, onun ise ne anlam yüklediğini bilmediğim bir beş günün 3. gününde. Bence önemli ve değişik bir süreç ama bununla ilgili bir şeyi benimle paylaşmayı tercih etmiyor.
Ben de onun 5. günü bitmeden kendimi dış dünyaya kapattığım bir kampa başlamış olacağım. Şiddet değil (sanırım) bu sefer telefonu kapatışım. İletişimsiz kalmanın ve hatta sadece kendimle ve kamptaki diğer insanlarla zaman geçirmenin bir yolu.
Öyle veya değil, olanı kabul etmek ve hatta mümkünse sevmek yürümeye çalıştığım yol. Açık olsun dilerim...
Kutlayanlara tatlı bayramlar ve herkese mutlu tatiller !
Yorumlar
Yorum Gönder